Na twee succesvolle edities van de Restaurantweek, beide keren in Amarone, besloten we het dit keer wat hogerop te zoeken.
Aan de voet van Het Park (bij de Euromast), naast de Ballentent, en met uitzicht op de haven, ligt restaurant Parkheuvel.
Dining with the stars is duurder dan de Restaurantweek, maar alsnog een goede mogelijkheid om kennis te maken met de bijzondere keuken van de haute cuisine.

Het pand ziet er ongelofelijk luxueus en klassiek uit, aan het plafond hangt een soort doek, de wanden zijn donker en de vloer naar de keuken is gemarmerd en voorzien van het parkheuvel-logo. Er is een goede afstand tussen de tafels, zodat er voldoende privacy is.

Natuurlijk werden de jassen aangenomen, werden we naar de tafel begeleid en werd de stoel aangeschoven voor de dames van ons gezelschap, maar de tashanger kenden we nog niet. Ook met logo, en een succes.

En dan nu waar we voor kwamen: het eten.

De knabbels

We gaan van voor naar achteren.

De eerste is een rolletje van witte en zwarte sesam, met een vulling van piccalillyroom. De witte balletjes zijn maracarons gevuld met mosterd, daarnaast een tompouce van filodeeg met een vulling van tomaat en kruiden en de laatste, meest spectaculaire, is een bitterbal van kikkerbil, aan de buitenzijde gekleurd met inktvisinkt, erbij een bleekselderij met mangochutney. Leuk detail: er is een inkepinkje gemaakt in de selderij, zodat er een bakje is voor de saus. Daarbij nog in een schaal macadamia-noten gekruid met Ras-el-Hanout.
De sesam en de bitterbal waren, naar mijn mening het lekkerst.

De amuse 

Wat je hier ziet is een vogelperspectief van de amuse, dat geserveerd werd in een bol dubbelwandig glas met schuin afgesneden opening. Erin zat een jelly en een schuim van pompoen, met jelly van en stukjes langoustine, een pompoen- en een zonnebloempitje en, hier het meest prominent, een sandwich.

Langoustines zijn heerlijk en de combinatie met pompoen is erg smakelijk. Leuk ook zijn de verschillende structuren, dat zorgt voor een heel ander soort smaak.

Eerste voorgerecht

Zoals jullie zien, heb ik de onscherpe foto niet gedraaid, maar dat mag de pret niet drukken. Er liggen drie items op het bord, ik bespreek ze met de klok mee.
De kreeft ligt ontdaan van zijn jasje alsof het een visje is, daarnaast saus van bloemkool en een ‘eetbaar bloemetje’. Een viooltje dus.  Daaronder een bombe van kreeft en bovenin de hoek een gelei van olijfolie met een rijst-sesamdingetje bovenop.

De eerste keer dat ik kreeft op heb en zonder de overdondering van al dat moois zou ik wellicht getwijfeld hebben aan het eten van kreeft, de meningen over de pijnlijkheid van de bereiding verschillen nog steeds. Maar nu had ik er blijkbaar totaal geen last van, gelukkig.

Tweede voorgerecht

Voor de foto heb ik het dakje van chips eraf gehaald.
Hier ligt een coquille op een bedje van salade van Ratte aardappel, eroverheen truffel. Erg lekker en de witte wijn uit Toscane die erbij geschonken werd, paste hier erg goed bij.

De groene strepen op het bord waren niet perse bedoeld voor consumptie, heb ik ondervonden.

Eerste hoofdgerecht

Een scheve foto met schaduw van de telefoon. Voor de haters: opnieuw bleekselderij! De puree is van knolselderij, de jus een fantastische mix van sereh, kaneel en chocolade, stukje tarbotfilet met daarop kalfswang. Heerlijk mals allebei en een mooie voorbeeld van goed samengaan van vlees en vis.

Erg benieuwd naar het tweede hoofdgerecht, en het broodje (keuze uit een langwerpig zuurdesembroodje of een rondje meergranen met een toefje eraan) besloot ik maar over te slaan, om niet te vol te zitten.

Tweede hoofdgerecht

Bambi met boerenkool, zoals er achteraf gegrapt werd door de bediening, oftewel: hertenkalfbiefstuk in jus met friemeltjes appel en peer bovenop, daarnaast een reep bietengelei met daarop dus de boerenkool. Daar weer op een reepje filodeeg met appelstroopstreepjes. Bambi bedankt, het was perfect! De Bordeaux erbij was houtachtig en opnieuw mooi erbij gezocht door de sommelier, met vooraf een leuk verhaaltje over de ligging van de diverse druivenrassen in het gebied.

Even rustig na al dat bijzonders, een madeleine voor tussendoor. Lekker en klassiek, zo’n koekje-cakeje.

Dessert

Het toetje was, behalve de luxe van het bladgouden friemeltje bovenop, redelijk simpel. Een parfait op krokante chocola, met daarop chocolade, daarop een kleiner plakje chocolade, erop geplakt met chocolade. Daarop dan het bladgoud en ernaast sinaasappelsuiker.
Een goed toetje, maar in vergelijking met de eerdere gangen, simpel dus.

Koffie

De bediening wist te vertellen dat er de afgelopen week hard geoefend is om een mooie espresso te zetten, dus of we nog een koffie na wilden? Natuurlijk wilden we dat wel, al waagde onze tafelgenoot te zeggen dat dit tijdstip van de dag haar meer paste om Decaffé te drinken. Meneer vond dat dus zonde en hij wist haarfijn uit te leggen waarom: In de eerste plaats omdat het met name de Robusta bonen zijn, die caffeïne bevatten, die worden niet vaak gebruikt voor Espresso, en ten tweede omdat het decaffeineren een proces is waarbij alle goede smaken ook verdwijnen. Zonde dus. Dat werden vier espresso. En onderstaande leistenen plankje

Van links naar rechts dit keer: een minikruimeltaartje met kaneel, twee fruitgoms op elkaar in een mooi kubusje, macarons van kruidnoot (voor sinterklaas?) en een fudge met nootjes en witte chocola bovenop. Voor een zoetekauw als ik, was dit natuurlijk de hemel, en ik was blij met dat broodje minder.
Het toilet is van donker steen, bevat veel spiegels, maar niet op onkuise hoogten en de handen werden gewassen met Sabon zeep in een stalen waskom met bediening aan het wastafeltje in plaats van aan de kraan. Afdrogen met een katoenen handdoekje natuurlijk en voor daarna was er nog handcreme. Die laatste schijnt overigens niet op het herentoilet te staan.

Bij terugkomst werd de stoel opnieuw aangeschoven en kregen we een blik op de rekening. Een maand zorgverzekering. Is het dat waard? Dat moet ieder voor zich weten. Maar dineren zonder actie? Daar mag je nog een stuk langer voor sparen. Het is in ieder geval een erg leuk uitje geweest, vol verwennerij, het hele rijtje aan luxeproducten, bediening met handschoentjes en nadien een groet van de chef. Bijzonder dus, en dat mag best een keertje.

En andere soorten aapjes … 

Maar deze zijn toch echt het leukst! 

Curry
- Runderlappen, ong 200 g per persoon
- boter
- olie
- 3 eetlepels garam massala mix (of: kaneelstokje, venkel, mosterdzaad, laurierbladeren, korianderzaad, komijnzaad , zwarte peper, anijssterren)
- gedroogde of verse chilipepers
- 2 eetlepels vissaus
- (runder)bouillon, 200 mL
- 400 mL kokosmelk
- 1 eetlepel limoensap
- 6 citroenblaadjes
- 1 courgette
- 1 blik bamboescheuten

Rijst
- per persoon 1 kopje rijst, per kopje rijst 1,5 kopje water
- olie
- 2 kardemonpeulen, gekneusd
- geraspte worteltjes
- theelepel komijnzaadjes
- theelepel zout

Chutney
- 2 appels (of ander fruit)
- tamarindepasta (ong. 50 gram)
- theelepel korianderzaad
- 3 eetlepels suiker
- theelepel zout

Salade
- groentes, eventueel fruit
- citroensap

Bereiding

Curry
Snij de runderlappen in stukjes van ongeveer 1 cm. Verhit boter en olie in een pan met dikke bodem, als het bruin is, bak het vlees rondom bruin in zo’n 3 minuten. Haal het vlees eruit en doe de kruiden in de pan, laat 3 minuten bakken en doe dan de vloeistoffen erbij. Vlees erbij en een uur laten stoven

Maak vervolgens vast de salade en de chutney, door de ingrediënten te mixen.

Snij de courgette in stukjes en voeg hem, met de inhoud van het uitgelekte blik bamboescheuten, bij de curry. Laat dit nog een half uur staan.

Begin dan aan de rijst. Doe een scheutje olie in een verhitte pan en voeg daar de kruiden bij. Even roeren en dan de wortelrasp erbij. Daarna de rijst en het water. Laat het koken en zet dan meteen het vuur laag, dan niet roeren en niet kijken. Na zo’n 20 minuten heb je mooie rijst.

Eet smakelijk!

Voorgerecht
Het voorgerecht was het simpelste/puurste van het hele menu: een ‘salade nicoise’ van rauwe tonijntartaar, met sperzieboontjes, zwarte olijf, aardappelchips en een zachtgekookt kwarteleitje. Helaas net geen scherpe foto.
Het is natuurlijk erg makkelijk scoren voor een eerste maal, maar ik heb nog nooit zulke lekkere tonijn gegeten!

Hoofdgerecht
Het hoofdgerecht rook al heerlijk voor het op tafel stond: heilbotfilet met ganzenlever uit de oven op geglaceerde paksoi, daarboven een krokant (?) en truffel. Ernaast postelein en aardappelmousse, eromheen weer truffelsaus.
De vis was heerlijk zacht en combineerde erg mooi met de paksoi en truffelsaus. Jeetje wat was dat lekker!
We kregen iets meer tijd en ik kon dus nog prima mijn broodje eten met het restje truffelsaus. Geen idee of dat netjes is of niet, maar het smaakte prima!

Nagerecht

Dit nagerecht is ook op de kaart te vinden. Rechts een chocoladetaartje met gezoute hazelnoten, roomkwark en een chocoladekoekje. Links een geniaal ijs van balsamico-azijn met daaronder een hele dunne meringue.

Natuurlijk was er nog even tijd voor een kopje koffie. Tot onze verrassing zaten daar heerlijke friandises bij! Vooral de mini-lemon-meringue pie is fantastisch
De overige hapjes zijn: boterkoek met room, kokos?cakeje, een amandelgebakje en een snoepje van peer.
Toen het lege plankje plaatsnam voor een nieuwe, hadden we er uiteraard geen problemen mee deze ook op te krijgen, alle goede voornemens ten spijt.

Wat een verwennerij! Ik ben behoorlijk overdonderd van al dat heerlijks en de gastvrije, zorgzame bediening.
Ik zou best nog eens terugkomen hier! <3

Mijn museumnacht begint deze keer bij het kopen van kunst! V1P’s art gallery had kunst voor een tientje (of meer) aan de muur hangen. Deze domino-stukjes werden in eerdere jaren gebruikt in een van de cafés van de witte de with-straat. Binnenkort hangen ze bij ons aan de muur. We zijn er erg blij mee!

De kunsthal ligt vlakbij de galerie en had de caldic collection, een bonte verzameling moderne kunst. Leuk en afwisselend, met als mijn hoogtepunt een zaal met film van een orkest dat onzichtbare instrumenten bespeelt.
Hoe anders is de nieuwe tentoonstelling in het Boymans, ‘Snakes knows its yoga‘, van Nathalie Djurberg. De posters met kleipoppetjes en felle kleuren trokken me vooraf aan. Het bleek echter een grimmige bende ziekelijke bloeddorstige filmpjes, die niet geschikt waren voor alle bezoekers van de museumnacht. Alhoewel ik het op prijs stel dat mensen over een grote fantasie beschikken, werd ik hier niet vrolijk van. Net als van het feit dat ik de weddenschap over het geslacht van de kunstenaar verloor met mijn lief : ‘Dit kàn toch niet gemaakt zijn door een vrouw?’). Een deceptie. Weg wereldbeeld.
Dè bezoekerstrekker was echter de fameuze pindakaasvloer van Wim T. Schippers. Rijen dik wachten stond het, en in heel het museum te ruiken. We namen maar genoegen met het oefenmateriaal in de vitrine.

Op naar TENT voor wat luchtigers. Onderweg nog naar V2, de installatie van 2009 staat namelijk nog vers in het geheugen gegrift. Menig was onder de indruk van het felgekleurde levend-lijkende ding. Dit jaar was de ruimte echter behoorlijk leeg. Het knetterde als in 1999 en er schoten tegelijk witte vonken over het plafond bij beweging van de bezoekers. Ik ben weggevlucht en velen met mij.

Tent dus, had een leuke mix van sculpturen en schilderijen.
De bezoekersteller van de tegenoverliggende MK-galerij, met droefgeestige schilderijen en sculpturen met oorlogsmateriaal, grapte dat we maar andere liefjes moesten zoeken, omdat er maar 49 tegelijk naar binnen kunnen daar. Gelukkig zijn we nog samen.
Mama heeft weer een prachtig vrolijk en naief wereldje gebouwd rondom The Great Abnerio. Altijd fijn, je schoenen uit.
Om een rondje te maken, zette ik voor de tweede keer in een week tijd (!!) voet in een kerk. De Laurenskerk wordt gerestaureerd, is uitbundig voor een Nederlands gebedsgebouw en er werd Ruth Jacott gedraaid.
De nacht eindigde bij RoTTTerdam (ook: Roodkapje), de prachtige titel: ‘Feminism, because we men allow it‘ zegt het al.
Daarna met de museumnacht bus naar huis. Een goede editie!